header image

Foto’s en video

Posted by: | 22 February 2011 | No Comment |

Wim is zo vriendelijk geweest om onze ,,belevenissen,, op You Tube te plaatsen.

Kijk voor deel 1 op;  http://www.youtube.com/watch?v=eiGp3W_fgd4

Deel 2: http://www.youtube.com/watch?v=bYgmxjXS77c

Heel veel kijkplezier.

under: Reisverhalen

eindverslag van Maarten

Posted by: | 18 February 2011 | No Comment |

De reis zit er weer op! De afgelopen 2,5 week zijn voorbij gevlogen, wat een belevenis!                                                  Ik had deze reis voor geen goud willen missen! Toen mijn vader mij in oktober vroeg of ik interesse had om mee te gaan hoefde ik hier geen 2 keer over na te denken, na toestemming van het thuisfront (met dank aan Chantal!) en mijn werkgever was het aftellen begonnen! Vader en zoon op zo’n avontuurlijke reis, die kans krijg je niet snel meer.                                                 

Nu ik weer thuis ben heb ik de tijd om al mijn ervaringen en indrukken een plaatsje geven, want op het moment als je daar bent besef je het niet allemaal, of je er niet helemaal bij bent!  Dik 2.300 km in het zadel, zoveel gezien dat ik niet weet waar ik moet beginnen.

Mijn hoogtepunten waren de indrukwekkende en ongerepte natuur, de aardige bevolking die altijd even gastvrij waren en het rijden over wegen waar zo’n beetje elke motorfanaat wel van droomt!

Het redelijk moderne Thailand (tenminste het gedeelte wat wij ervan hebben gezien) staat in schril contrast met Laos, wat voor mij een cultuurschock was! Veel slechte onverharde wegen, mensen die helemaal niets hebben maar ondanks dat ten alle tijden even aardig waren, je toelachte of langs de weg zwaaide. Dit had ik nog nooit meegemaakt. De enige mensen die mij in Nederland toezwaaien zijn meestal van de politie om mij aan te kant te dirigeren, en deze lachen meestal niet! Het avontuurlijke in Laos heeft iets losgemaakt in mij. De onverharde en bij wijlen spekgladde modderwegen (he..pap en Wim) heb ik enorm van genoten, hoe meer onverhard hoe beter. Natuurlijk geholpen door een fijne offroad motor waar ik op reed met grove noppenbanden en flinke schokdempers . Het enige wat ik niet zal missen is de kontpijn waar ik zo nu en dan flink last van had, in tegenstelling tot de royale zetels van de ‘king of the road’ machines van Wim en pa was mijn crossfiets uitgerust met een redelijk hard en oncomfortabel smal bananen-zadel, maar het was de pijn meer dan waard! Met dank aan de ‘Aloe Vera’ creme van Wim waar ik elke avond mijn tedere achterkant mee insmeerde!

Maar verwacht niet dat je uitgerust thuiskomt, na deze reis ben je eigenlijk pas echt toe aan vakantie! Een strak schema, 7:00u uit de veren, vaak 8 uurtjes op de machine met dik 30 graden op het bolletje in je beschermende motorkleding. Het rijden was dan ook soms geestelijk erg vermoeidend, kamikaze piloten die het rijbewijs bij aankoop van een scooter gratis erbij kregen vlogen je om de oren, (vracht-)auto’s die op je achterkant plakte, of bumperkleven de normaalste zaak van de wereld was..levensgevaarlijk. Ook van richting aangeven, in spiegels kijken of ritsen heeft men hier geen kaas…euhh rijst van gegeten.

De dag eindige meestal met een duik in het zwembad, een stevige whisky of goudgele rakker. Een lekker maaltje en een goed verhaal, mop of karaoke optreden van Wim.

Al met al hebben we veel plezier gehad met ons drieen, ondanks het leeftijdsverschil was dit voor mij geen drempel.

Ik wil Wim (en Apha) bedanken voor hun gastvrijheid en hulpvaardigheid!                                     Pa wil ik bedanken voor deze mogelijkheid om dit als vader-zoon te ondernemen, deze ervaring zal ik nooit vergeten! Ook het thuisfront (Mam en Chantal) wil ik bedanken dat wij deze droom hebben kunnen realiseren, bijna 3 weken alleen thuis zijn is niet niets!                                    En bedankt aan alle mensen die onze blog met veel interesse (en leuke reacties) hebben gevolgd!

Zo, voor mij is het afkicken begonnen, dat zal nog niet gemakkelijk zijn aangezien dit naar meer smaakt. Pap we kunnen weer gaan dromen 😉

Groetjes Maarten

under: Reisverhalen

Eindverslag van Peter

Posted by: | 14 February 2011 | 4 Comments |
Ja, de reis zit erop. In oktober ben ik met deze reis gestart, op papier uiteraard. Bijna dagelijks had ik contact met Wim die in Chiang Mai (Thailand) woont. Ik moest tot in de puntjes weten hoe de reis zou gaan verlopen. Men zegt dat de voorbereidingen van een reis leuker zijn dan de reis zelf. Kan wel zo wezen en is voor een gedeelte ook waar. Je kunt een reis tot in detail voorbereiden, toch kom je voor verrassingen te staan, dan moet je gaan improviseren. Dat alles maakt een reis zoals deze compleet.
De motorfiets van Maarten bijvoorbeeld, die was bijna 3 maanden geleden besteld. Men wist van onze reis, en toch was de motor niet gereed op de dag dat we ‘m wilden afhalen. Afspraken die je hier in Europa maakt gelden anders dan die in Azie. (Schijnbaar).                 De bureaucratie bij de grensovergang van Thailand naar Laos bijvoorbeeld is ook zoiets. Massa’s papieren en documenten voor onze motoren, stempeltje hier, stempeltje daar, 100 bath hier, 200 bath daar. Van het ene kantoor naar het andere. Je wordt er knettergek van. Zoals jullie weten hebben we daar bijna 5 uur over gedaan om de grens over te komen. Onvoorstelbaar hier. Corrupte politie-mensen (Wim noemt ze boeren), die je zomaar willekeurig uit het verkeer pikken en je naar de kant dirigeren. Waarom?? Ze spreken geen enkel woord Engels. Ze gebaren enkel en wijzen naar je nummerplaat!! Niet naast het politie hokje gaan staan, maar ervoor!! Dit is een communistisch land, en voor je het weet zit je in de bak. Dank aan Wim en Apha (zijn echtgenote) dat wij hiervan gevrijwaard bleven.Dan de infrastructuur van Laos. Die is eigelijk gewoon onder de maat. Zogenaamde hoofdwegen bestaan uit gravel en slecht wegdek. Het eten daarintegen maakt weer veel goed. Dankzij de Fransen zijn er baquettes met kaas en oh zo belangrijk, Frites!!  Maar jongens wat een schitterend land met een overweldigende natuur. Zo’n lieve mensen die eigenlijk alles met je willen delen. Ze hebben zelf bijna niks!!!
We hebben het geluk aan onze zijde gehad. Echt waar. Niemand is ziek geweest, op enkele aandoeningen zoals buikloop en zadelpijn na. De nachten waren overigens ook niet altijd even makkelijk. Het warme vochtige klimaat maakte het voor mij (met astma) niet altijd even makkelijk. Bijna elke nacht had ik slaapgebrek. Maar de volgende dag gaat de tocht toch weer verder, of je nu een of twee uur wakker hebt gelegen. Vaak zat ik kapot in het zadel en deed alles op de automatische piloot, al geewend de kilometers verwerkend. Nee, dit was geen vakantie zoals velen zich een vakantie voorstellen. Het tijdschema was vrij strak, 7:00 opstaan, wassen, ontbijten en vaak rond 8:45 vertrekken. In de bergen was het dan nog vaak mistig en koud, tegen 11:00 kwam de hitte en na twaalven hoefde je echt niet voor de lol stil te staan. Dat alles vergt enorm veel energie. Maar het plezier onder elkaar en de moppen van Wim doen de vermoeidheid snel vergeten.
3 Mensen, 3 karakters. Dat vergt aanpassingsvermogen, elke dag weer. Enkel hierdoor kan zo’n reis slagen. Gelukkig heeft iedereen zijn steentje bijgedragen en zijn twistpunten niet aan de orde geweest. Complimenten voor Maarten die ondanks het grote leeftijdverschil zich kranig heeft weten stand te houden en onverbloemd voor zijn eigen mening uitkwam. Complimenten ook voor onze navigator Wim. HIj heeft veel tijd en energie in de voorbereidingen en de uitvoering gestoken. Hij wist feilloos (soms met behulp van GSM/navigatie) onze dagelijke eindbestemmingen te bereiken. Zijn Thais is voor ons een uitkomst geweest.
Al met al één groot avontuur die ik niet had willen missen.
under: Reisverhalen

Eindverslag van Wim

Posted by: | 13 February 2011 | 2 Comments |

Zondag 13 februari 2011 en we zijn weer thuis in Chiang Mai aangeland. Een goed moment om deze memorabele reis te gaan beoordelen en dat doe ik met bijzonder veel plezier. Een reis op motoren door Laos en niet te vergeten Thailand is niet iets alledaags. Om dat met partners te gaan doen houdt altijd een risico in, zeker als ze van verre moeten komen. Een groot compliment voor de samenwerking en kameraadschap tijdens de gehele rondreis – Super! Peter en Maarten dank want jullie waren geweldig. Altijd op tijd. Geen enkel negatief woord gehoord en belangrijk voor mij als organisator, meedenken. Met jullie wil ik graag meer rondreizen op de motor gaan maken. Vera, je kan trots op ze zijn. Ook de combinatie vader en zoon was heerlijk om te zien. Gewoon dikke vrienden waar ik soms emotioneel van werd. Maarten moest optrekken met twee ouwe kerels (60 en 69 jaar jong). Ook het ritme van ouderen is natuurlijk anders. Peter en Wim ochtend mensen, Maarten een avond mens maar daar is niets van gebleken. Heeft zich binnen de kortste keren aan de ‘ouwetjes’ aangepast. ’s Morgen om 07.00 uur liep de wekker af en meestal waren we al wakker. Natuurlijk, na lange en vanzelfsprekend vermoeiende lange motor ritten wenkte het bed zo tussen 22.00 en 23.00 uur – uiteraard na een heerlijke slok Thaise whisky en het dagelijks verslag wat u heeft kunnen lezen.
Je ontkomt er niet aan om over zowel Laos als Thailand te oordelen. Twee volkomen verschillende landen wat bijna niet is voor te stellen. Laos is jaren achter ten opzichte van Thailand want aan alles is te merken. De infrastructuur bijvoorbeeld. De wegen zijn over het algemeen slecht tot zeer slecht en je valt van de ene verbazing in de andere. Gaten in de weg of soms is de weg helemaal weg. Je moet daar zeker zeer geconcentreerd rijden. De mensen meer dan vriendelijk maar de prijzen van bijvoorbeeld accommodatie staan in geen enkele verhouding tot de gegeven kwaliteit. Met uitzondering dan van het Zuela Guesthouse in Luang Namtha. Een opsteker! De politie, ik heb daar geen goed woord voor over. Dom, dom oliedom tenminste die indruk heb ik van ze gekregen. Als je in een stadje wat moet leven van toerisme, meer is er niet, zo maar zonder enige aanleiding mensen gaat aanhouden en je kan ze niet te woord staan ben je niet goed bezig. Proefde corruptie en dat was niet de eerste keer dat ik dat heb meegemaakt. Kan daar over verhalen.
Als je dan van Laos over de vriendschap brug naar Thailand rijdt en van recht naar links kruist kom je toch wel in een geheel andere wereld. De hotels zijn niet vergelijkbaar beter en de prijs aanzienlijk lager. Allemaal met een mooi zwembad en ligbad. De wegen zijn stukken beter, zou durven zeggen heel erg goed en er zijn genoeg landen in Europa die zouden dromen van zulke mooie wegen. Motorrijders moet het water uit de mond lopen om hier over de wegen door de bergen te rijden. Moeten voor ons zijn gemaakt. Vooral de omgeving van Phetchabun alhoewel ik daar eerder was heeft weer een onuitwisbare diepe indruk op mij gemaakt. Wat een natuur en wat heerlijk om daar te mogen motor toeren. Wel permanent in de spiegels blijven kijken want van auto rijden hebben veel Thais niet echt kaas gegeten. Soms heb ik de indruk dat ze hun rijbewijs in de loterij hebben gekregen. Maar hoe dom ook soms achter het stuur, even later bij het verkeerslicht draaien ze het raampje open en zwaaien je als je beste vriend toe en blijken het super vriendelijke mensen te zijn. Geen enkele vorm van agressie ontmoet tijdens onze 2300 km.
Voor de motor rijders die dit hebben gevolgd zou ik willen zeggen. Jammer dat jullie dit niet durven (of niet mogen) want het geheel heeft op mij (ons?) een onuitwisbare indruk nagelaten, zeker niet in het minst door de partners waar ik mee weg ben geweest. En Vera hou je vast…. Dit smaakt naar meer!
Heb nu in het achterhoofd een ‘special’ naar bijvoorbeeld de Umphang Tilusu waterval in het Westen van Thailand. De grootste waterval van Zuid Oost Azië, een werkelijk monster. Niet eenvoudig om er te geraken maar vele malen de moeite waard. Dat in combinatie met ‘The Loop’, de rondrit door het Noord Westen dus Westelijk van Chiang Mai met daar in de hoogste berg, 2665 mtr en een boottocht op de befaamde Salween grens rivier tussen Thailand en Birma. Mae Sariang – Mae Hong Son – Pai en meer. Zo zie je maar, leeftijd zegt niets. Gezond blijven dat is alles.

under: Reisverhalen

Hier nog enkele foto’s…

Posted by: | 13 February 2011 | 3 Comments |
under: Reisverhalen

laatste rit

Posted by: | 13 February 2011 | No Comment |
zondag, 13 februari 2011.
Onze laatste rit van Phrae naar Chiang Mai, rit van zo’n 205 km. Na nog enkele foto’s van het hotel te hebben genomen alweer in het zadel. Het is zondagmorgen, dus erg rustig op de weg. In vergelijking tot gisteren overigens. Al snel duiken de eerste kamikaze-piloten op in de achteruitkijkspiegels. Ze proberen je van de weg te drukken, maar nu hebben we een truckje. De eerste rijder voorop links, de tweede midden rechts en de laatste linksachter. Ze moeten dus wel om ons heen, en niet door ons heen.De tocht gaat door prachtig berggebied met flinke stijgingspercentages. Veel schakelwerk dus. De wegen hier zijn door de hitte en zwaar transport vaak pekzwart (teer) en glibberig. Altijd weer uitkijken in de bochten, en vooral niet remmen. Je ligt er zo onderuit.  Eerste koffiestop was bij een grote overdekte markt waar van alles te koop was. Van houtsnijwerk tot etenswaar en van snoep tot t-shirts en bloemen. Nog een leuke varkenskop gezien, niet om op te hangen , maar om op te eten. Lekkere sterke koffie gedronken. We ontmoetten daar 2 ,,hollanders,, die vroegen of we met de motor vanuit NL hier waren. Zij waren met een groepsrondreis van STIP hier. Na de koffiebreak weer op weg voor de laatste kilometers. Wim kreeg het nog aan de stok met een Thai in een grote zwarte Toyota Pick-Up. Scheelde niet veel of die man had wim van de fiets gereden. Bij het verkeerslicht sprak Wim hem hierop aan. De raampjes van zijn auto bleven stevig gesloten!!! Rond 13:00 uur kwamen we veilig en wel bij het  huis van Wim in Chiang Mai aan. Totale afgelegde afstand rond de 2350 kilometer. De motoren hebben ons geen enkele keer in de steek gelaten. De ketting van mijn en Maarten’s fiets bleken echter nogal wat door te hangen en de remblojes van Maarten waren aan de voorzijde al ver weg. Gelukkig veilig thuis. Is toch een fijn gevoel na zo’n drukke rit. Na een lekkere douche en wat  gegeten te hebben heeft Wim de motoren afgespoten. Genoeg  Laos zand over hier! Nu onze reis er grotendeels opzit wil ik iedereen bedanken die met aandacht onze reis gevolgd hebben. Doet erg goed al jullie leuke reacties zo ver van huis  te mogen ontvangen. En wie weet volgd er ooit nog wel een volgende verre motorreis. We hebben nu de smaak te pakken.
under: Reisverhalen

Phrae

Posted by: | 12 February 2011 | 2 Comments |
Zaterdag 12 februari.
Vandaag hebben we onze grenzen weer verlegd, we hebben maar liefst 350 km gereden!!    Na een goed ontbijt met natuurlijk spek met ei, toast en vers fruit hebben we onze stalen rossen weer beladen om vanuit Lom Sak  naar Phrae naar rijden. Voor ons vertrek hebben we nog even met enkele Chinese toeristen gesproken. (De nieuwe generatie kan gelukkig een aardig woordje engels). Peter sprak een jongeman aan die met een mooie BMW 1 serie voor het hotel stond..helemaal BMW gek!Waarschijnlijk zag hij ook het tshirt dat Peter droeg van ‘BMW Motorrad’. Geheel enthausiast begon de jongen ronduit over zijn auto te vertellen, een ware liefhebber! Eenmaal vertrokken stond ons een een stevige klim te wachten, met prachtige haarspeldbochten, doordraaiers en chicanes waar de gemiddelde motorijder een moord voor doet! Eenmaal gestegen tot ongeveer 1600 meter hoogte (!) hebben we een kleine tol betaald om door  het prachtige Nationaal Park, Phu Hin Rong kla  te mogen rijden, hier hebben we onze eerste koffiepauze gehad waar Peter en Maarten nog een leuk tshirt hebben gekocht.
Later nog even gestopt bij een ander natuurpark waar wij even een waterval hebben bezocht en een bordje Kou Pak )gebakken rijst hebben gegeten met een colaatje.
Het 2e gedeelte van de route bestond veelal uit autobaan, mooie 2 en 3 baans wegen gevuld met grote pick-up trucks, vrachtwagens en 100 cc motorscootertjes. Waar wij bij een gangetje van 70 km/h nog een beetje van de omgeving konden genieten werden we geregeld door scootertjes ingehaald.   De berijder uiterst relax op teen slippertjes, korte broek en tshirtje (!) een kleine 90 km/h op de teller ons links of rechts inhaalden, totaal niet bewust van het gevaar! Vaak nog aan het spelen met hun gsm  alsof het niets is! Hoe sommige mensen hier een rijbewijs hebben gehaald is ons een raadsel, maniaken (!?)
Tegen 16.30 nog even een stop gemaakt bij een lokaal eettentje om even te genieten van het uitzicht en een welverdiende goudgele rakker 🙂 met nog een kleine 30 km te gaan zijn we na een half uurtje weer verder gegaan. Eenmaal aankomen in Phrae met redelijk gevoelige billetjes hebben we een douche genomen en zijn we later bij een buffet aangeschoven…lekker gegeten en gedronken en even onze bevindingen van vandaag gedeeld. Het einde van de avond nadere toen Peter nog even werd aangesproken door een ober die in zijn beste Engels vroeg waar wij vandaag kwamen, (natuurlijk na het nuttigen van diverse goud-gele rakkers) Peter antwoordde ipv Lom Sak….heel toepasselijk Lamzak!!
Morgen onze laatste ritje… een kleine 200 km naar Chang Mai!
under: Reisverhalen

vrije dag

Posted by: | 12 February 2011 | 2 Comments |


Vrijdag 11 februari, een dag met een gouden randje.
Een zogenaamde rustdag in Lom Sak maar daar is natuurlijk niets van terecht gekomen. Besloten om de bergen in te trekken, natuurlijk op onze ‘plof’. Om 08.30 uur vertrokken richting het ‘Phu Hin Ronkla nationale park’. Spectaculaire weg omhoog naar 1675 meter en werkelijk waar, niet een meter is recht. Van de ene bocht over naar de andere, net de kermis. Schitterende uitzichten en een meer dan uitstekende kwaliteit van weg. Diverse plaatjes geschoten en film gemaakt dus daar kunnen we straks thuis van genieten. Boven op de pas van een fascinerend uitzicht genoten en een leuk praatje gemaakt met twee perfect Engels sprekende dames uit Bangkok. Een glas ijskoude melk gedronken, ik tenminste. Peter een kop mierzoete thee en Maarten een blikje fris. Vervolgens weer de weg terug naar beneden en toen richting Phitsanulok. Weer een fantastische slingerweg met wat verkeer dat wel. Na zo’n 15 km de weg naar de (alweer) bijzonder mooie Khao Kho vallei in geslagen, een geheel nieuwe toeristische bestemming en terecht! Wat een unieke weg om met de motor te rijden en het eerste wat we bezochten was een spierwitte Chedi. Prachtige foto’s kunnen maken tegen een strak blauwe achtergrond want natuurlijk is het weer hier “uit het boekje”.
Onze volgende stop was een erg mooi restaurant waar een heerlijk fris windje waaide. Zaten daar op ongeveer 1200 meter. Maarten nam heerlijke sandwiches met frietjes, Peter en ik natuurlijk gebakken rijst met kip en varkensvlees. Aangevuld met een Thaise ommelet. Glaasje Thais bier en verse koffie na. Wie hoort ons klagen? Vervolgens weer op onze plof naar het Khao Kho Sacrificer Monument. Een monument voor de meer dan 1200 gevallenen in de strijd tegen de Pathet Lao troepen (Laos) die Thailand binnen vielen om de zegen van het communisme hier te brengen, dus om er een tweede Noord Korea van te maken. Het uitzicht van de hoge berg waar het monument staat en waar veel Thais een bezoek brengen is fenominabel. Uiteraard hadden we ook hier weer de nodige belangstelling voor onze motoren. Vervolgens niet de zelfde weg terug maar dwars door de bergen, omhoog en omlaag te terug weg aangevangen en zo waren we omstreeks 17.00 uur weer terug vanwaar we waren vertrokken, ons hotel.
Even omkleden en het zwembad in (stakkers die we zijn). Heerlijk niet te koud glas bier genomen en toen naar de kamer om het verslag te schrijven. Ben nu echt nieuwsgierig naar de foto’s want het was echt foto weer vandaag. Neem aan dat op dit moment in Nederland ook de lente is begonnen met lekkere temperaturen en veel zon?
Morgen staat de voorlaatste dag van de rondreis op het programma, een rit van 280 km naar Phrae maar dat is dus voor morgen.

under: Reisverhalen

Lom Sak

Posted by: | 10 February 2011 | 4 Comments |


Het is toch steeds weer leuk om de diverse mensen te ontmoeten die geinteresseerd zijn in onze avontuurlijke reis.      In Vang Vieng onmoette we een Mw. uit Den Bosch die met een gezelschap Australiers een rondreis aan het maken was. Vaak wordt de aandacht getrokken door het koffertje van Maarten waar een NL sticker geplakt zit. Ze willen weten waar we de motoren gehuurd hebben, waar we precies vandaan komen, waar we naar toe gaan en hoe we de papier kraam geregeld hebben.

Vanmorgen ook weer, een gezin uit Australie, manlief reed schijnbaar ook motor, vrouwlief wilde ook van alles weten. we moesten maar ophouden met vertellen want manlief was stinkend jaloers op ons! Al zwaaiend verlieten we om 8.30u. de parkeerplaats van het hotel. Op de agenda stond vandaag een rit van maar liefs 325 km (!!) naar Lom Sak. Het eerste gedeelte was behoorlijk wennen, 3 en 2 baanswegen gevuld met diverse kamikaze piloten. Dit was wel wat anders dan de gravelwegen in Laos. behoorlijk veel verkeer waar je heel goed voor moest oppassen. Auto’s razen langs je heen. We moesten echt helemaal aan de linkerzijde van de weg rijden (ja we rijden weer links!) om de auto’s de kans te geven ons te passeren. Tempo zo rond de 80 km/u. eerste koffiestop gehad bij een groot tankstation. Omdat ik (Peter) last van mijn maag en darmen had (opgelopen bij een weg-restaurantje met te spicy eten voor ons Euopeanen).  maar een appel thee genomen. Na dit genuttigt te hebben weer brak in het zadel en verder gereden. Wim stopte bij een dorpje, om ons een echt authentiek Thais dorpje te laten zien. We onmoette een man die helemaal alleen in een rieten hutje aan het water woonde, moet je voorstellen, in de middle of nowhere!!! hij had een kleine oven waarin hij houtskool maakte, dit was zijn bron van inkomsten. electriciteit tapte hij van een lokale lantaarnpaal verderop in het dorpje. (overigens met elektra meter). Mensen zijn echt bijzonder vriendelijk een gastvrij. dat merk je als je lokaal gaat eten. Wim spreekt een aardig woordje Thais, dus communiceren is geen probleem (thanks to Wim!) Tegen het einde van de dag nog een plasstopje gehouden en een goede fles whiskey gekocht voor een duppie. van de vorige fles was namelijk weinig overgebleven omdat deze lekte en waarschijnlijk verdampt is onder het rijden (echt waar!). De tocht ging uiteindelijk verder door een schitterend nationaal park waar we gewaarschuwd werden voor overstekende olifanten(!). tegen 18:00u kwamen we uiteindelijk aan in Lom Sak. Nog even lekker gezwommen en daarna gegeten…helaas weer te pittig. ik dacht voor een veilige macaroni schotel te gaan maar hier gebruiken de mensen zoveel specerijen waar wij de naam nieteens van kennen… Tijdens het eten was ook een karaoke aan de gang en Wim liet zich deze kans niet voorbij gaan om enkele goude ouwe Elvis nummers te gehore te brengen.. hij deed dit erg goed en ontvang een applaus van de 6 aanwezige gasten in het restaurant! Morgen lekker uitslapen, voor zover dit mogelijk is met ons ritme! Lekker een vrije dag, beetje genieten en op ons gemak een beetje de toerist uithangen!!

under: Reisverhalen

Vientiane en Nong Kai

Posted by: | 9 February 2011 | 4 Comments |
Woensdag 9 februari en we zitten volgens plan in Thailand – Nong Kai tegen over Vientiane.

De rit van Vang Vien naar Vientiane is ongeveer 155 km maar erg saai tot op zekere hoogte. In vergelijk met de dag daarvoor inderdaad saai. Maar natuurlijk is er weer van alles gebeurt. Twee valpartijen notabene. Nee drie om eerlijk te zijn.
De weg kenmerkt zich door veel bochten en om de 2 a 300 meter is er gewoon een stuk van de weg verdwenen. Te weten dat het de grote hoofdweg 13 is naar China laat je op de kop krabbelen. De stukken die verdwenen zijn worden met rode aarde en stenen opgevuld waar dan een wals overheen moet komen. Juist ‘moet’ komen dus reden we diverse malen glibberend door de steenmassa met rode klei. We komen uiteraard zeer voorzichtig bij een volgend opstakel en daar was net water op gespoten dus niet spek maar ijsbanen glad. We nemen normaal de uiterste rechterzijde maar daar reed al een grader dus moesten we de spiegel glade weg benutten. Twee benen op de grond en voetje voor voetje (had net mijn laarzen gepoetst deze morgen 🙁
De weg kreeg zachtjes omhoog gaande een tonronte dus zijdelinks hellend vlak en daar begon Peter zachtjes te glijden. Kwam zonder het te willen achterste voren te staan en viel heel zachtjes om. Op zich zag het er wel komisch uit tot ik het zelfde punt bereikte en ook mijn achterkant (van de motor bedoel ik) begon te glijden en ik op een knie kwam te zitten met de motor op de rolbeugel. Peter lag naast de motor op z’n zij en was zo rood als een tomaat van de kleddernatte modder. Niks aan de hand maar wel vies allemaal. Maarten, een echte held reed met zijn Off the Road met grove banden alsof hij nooit iets anders had gedaan. Waren net met toch wel een lach zoals we er uitzaken weer op de been toen er een lokale bewoner aan kwam en zoveel aandacht voor ons had dat hij vergat te remmen en een paar meter door de prut schoof. Zijn bagage – denk een super grote zak met wasgoed die tussen de benen stond – lag wat verder op. Ook dat was natuurlijk zonder gevaar maar in ieder geval heeft Laos er nu drie indianen (roodhuiden) bij.
Nog diverse van die punten moeten passeren maar daar konden we zoals ook daarvoor de zijkant van de weg benutten.
Na enige kilometers kamen we bij een tradingspost waar we eerst een emmer met water kregen en daarna pas de cola. Even wat moeten poetsen waar de zakdoeken goed voor waren en  klaar was Kees.
Wij cola drinken en opeens vol in de belangstelling. De dame die eigenaar was van 50 met haar dochter wilde van alles weten. Kwamen nog twee leuke meisjes bij onze tafel maar die spraken alleen maar dialect dus even bellen en toen kwam er een derde meisje van 21 die redelijk goed Engels sprak. Toch de nieuwe generatie. Moest natuurlijk alles van ons weten want drie van die motoren met roodhuiden zie je niet elke dag voorbij komen. Ja Nederland was natuurlijk een droom voor haar en ze wilde zo achterop stappen wat we maar niet hebben gedaan. Zwaaien tot over de brug als afscheid en toen op weg naar Vientiane. Zo’n 30 km voor de hoofdstad begon de honger zijn tol te eisen en aangelegd bij een gezellig maar lokaal restaurant. Mooie muziek ware het niet dat de buren en hun buren ook muziek hadden alleen een andere song dus niet om aan te horen. Op mijn verzoek hebben Peter en Maarten ingestemd met een typisch Thais gerecht, Kou Kapou. Erg lekker. Natuurlijk de nadruk gelegd op NIET SPICY!!!!! Nee dat was goed begrepen. Nou dat was dus kennelijk niet aan den kok overgebracht wat het stikte van de rode stukjes peper. We hebben het weg gekregen en voordeel, we moesten niet meer aftanken want de rest van de rit door Laos was met de vlam in de pijp:-)

Uiteindelijk in Vientiane aangeland, een stad van niks. Peter wilde graag een foto maken van het Liberation monument dus door de stad heen gereden en het uiteindelijk ook gevonden. Maar ook hier, vergane glorie dus daarna op weg naar de grens met de vriendschap brug naar Thailand. De douane afhandeling ging stukken vlotter dan op de eerste dag en na ongeveer een uur waren we weer waar ik thuis hoor, in Thailand. Zitten hier in het Royal Nong Kai Riverside hotel met prachtige kamers en een prachtig maar voor mij veel te koud zwembad. Aan da rand van het zwembad een heerlijk glas koel Thais bier gedronken en gekeken hoe Peter en Maarten kou aan het vatten waren. Heb wel even wat aan watertrappen gedaan maar verder dan met de tenen ben ik niet gekomen. Nu dadelijk om 19.00 uur met de motoren even naar Nong Kai om een fles whisky te kopen en te gaan dineren aan de boorden van de Mekong. En dan hoop ik 22.00 uur te halen al ben ik bang dat ik voor die tijd van alle emoties de pijp aan Maarten (dat is toeval) heb gegeven. Morgen een kleine 300 km langs de Mekong richting Lomsak. We genieten nog steeds van elke dag en motor rijders “jullie weten niet wat jullie missen!”

under: Reisverhalen

Older Posts »

Categories