header image

eindverslag van Maarten

Posted by: | 18 February 2011 | No Comment |

De reis zit er weer op! De afgelopen 2,5 week zijn voorbij gevlogen, wat een belevenis!                                                  Ik had deze reis voor geen goud willen missen! Toen mijn vader mij in oktober vroeg of ik interesse had om mee te gaan hoefde ik hier geen 2 keer over na te denken, na toestemming van het thuisfront (met dank aan Chantal!) en mijn werkgever was het aftellen begonnen! Vader en zoon op zo’n avontuurlijke reis, die kans krijg je niet snel meer.                                                 

Nu ik weer thuis ben heb ik de tijd om al mijn ervaringen en indrukken een plaatsje geven, want op het moment als je daar bent besef je het niet allemaal, of je er niet helemaal bij bent!  Dik 2.300 km in het zadel, zoveel gezien dat ik niet weet waar ik moet beginnen.

Mijn hoogtepunten waren de indrukwekkende en ongerepte natuur, de aardige bevolking die altijd even gastvrij waren en het rijden over wegen waar zo’n beetje elke motorfanaat wel van droomt!

Het redelijk moderne Thailand (tenminste het gedeelte wat wij ervan hebben gezien) staat in schril contrast met Laos, wat voor mij een cultuurschock was! Veel slechte onverharde wegen, mensen die helemaal niets hebben maar ondanks dat ten alle tijden even aardig waren, je toelachte of langs de weg zwaaide. Dit had ik nog nooit meegemaakt. De enige mensen die mij in Nederland toezwaaien zijn meestal van de politie om mij aan te kant te dirigeren, en deze lachen meestal niet! Het avontuurlijke in Laos heeft iets losgemaakt in mij. De onverharde en bij wijlen spekgladde modderwegen (he..pap en Wim) heb ik enorm van genoten, hoe meer onverhard hoe beter. Natuurlijk geholpen door een fijne offroad motor waar ik op reed met grove noppenbanden en flinke schokdempers . Het enige wat ik niet zal missen is de kontpijn waar ik zo nu en dan flink last van had, in tegenstelling tot de royale zetels van de ‘king of the road’ machines van Wim en pa was mijn crossfiets uitgerust met een redelijk hard en oncomfortabel smal bananen-zadel, maar het was de pijn meer dan waard! Met dank aan de ‘Aloe Vera’ creme van Wim waar ik elke avond mijn tedere achterkant mee insmeerde!

Maar verwacht niet dat je uitgerust thuiskomt, na deze reis ben je eigenlijk pas echt toe aan vakantie! Een strak schema, 7:00u uit de veren, vaak 8 uurtjes op de machine met dik 30 graden op het bolletje in je beschermende motorkleding. Het rijden was dan ook soms geestelijk erg vermoeidend, kamikaze piloten die het rijbewijs bij aankoop van een scooter gratis erbij kregen vlogen je om de oren, (vracht-)auto’s die op je achterkant plakte, of bumperkleven de normaalste zaak van de wereld was..levensgevaarlijk. Ook van richting aangeven, in spiegels kijken of ritsen heeft men hier geen kaas…euhh rijst van gegeten.

De dag eindige meestal met een duik in het zwembad, een stevige whisky of goudgele rakker. Een lekker maaltje en een goed verhaal, mop of karaoke optreden van Wim.

Al met al hebben we veel plezier gehad met ons drieen, ondanks het leeftijdsverschil was dit voor mij geen drempel.

Ik wil Wim (en Apha) bedanken voor hun gastvrijheid en hulpvaardigheid!                                     Pa wil ik bedanken voor deze mogelijkheid om dit als vader-zoon te ondernemen, deze ervaring zal ik nooit vergeten! Ook het thuisfront (Mam en Chantal) wil ik bedanken dat wij deze droom hebben kunnen realiseren, bijna 3 weken alleen thuis zijn is niet niets!                                    En bedankt aan alle mensen die onze blog met veel interesse (en leuke reacties) hebben gevolgd!

Zo, voor mij is het afkicken begonnen, dat zal nog niet gemakkelijk zijn aangezien dit naar meer smaakt. Pap we kunnen weer gaan dromen 😉

Groetjes Maarten

under: Reisverhalen

Leave a response






Your response:

Categories