header image

Eindverslag van Wim

Posted by: | 13 February 2011 | 2 Comments |

Zondag 13 februari 2011 en we zijn weer thuis in Chiang Mai aangeland. Een goed moment om deze memorabele reis te gaan beoordelen en dat doe ik met bijzonder veel plezier. Een reis op motoren door Laos en niet te vergeten Thailand is niet iets alledaags. Om dat met partners te gaan doen houdt altijd een risico in, zeker als ze van verre moeten komen. Een groot compliment voor de samenwerking en kameraadschap tijdens de gehele rondreis – Super! Peter en Maarten dank want jullie waren geweldig. Altijd op tijd. Geen enkel negatief woord gehoord en belangrijk voor mij als organisator, meedenken. Met jullie wil ik graag meer rondreizen op de motor gaan maken. Vera, je kan trots op ze zijn. Ook de combinatie vader en zoon was heerlijk om te zien. Gewoon dikke vrienden waar ik soms emotioneel van werd. Maarten moest optrekken met twee ouwe kerels (60 en 69 jaar jong). Ook het ritme van ouderen is natuurlijk anders. Peter en Wim ochtend mensen, Maarten een avond mens maar daar is niets van gebleken. Heeft zich binnen de kortste keren aan de ‘ouwetjes’ aangepast. ’s Morgen om 07.00 uur liep de wekker af en meestal waren we al wakker. Natuurlijk, na lange en vanzelfsprekend vermoeiende lange motor ritten wenkte het bed zo tussen 22.00 en 23.00 uur – uiteraard na een heerlijke slok Thaise whisky en het dagelijks verslag wat u heeft kunnen lezen.
Je ontkomt er niet aan om over zowel Laos als Thailand te oordelen. Twee volkomen verschillende landen wat bijna niet is voor te stellen. Laos is jaren achter ten opzichte van Thailand want aan alles is te merken. De infrastructuur bijvoorbeeld. De wegen zijn over het algemeen slecht tot zeer slecht en je valt van de ene verbazing in de andere. Gaten in de weg of soms is de weg helemaal weg. Je moet daar zeker zeer geconcentreerd rijden. De mensen meer dan vriendelijk maar de prijzen van bijvoorbeeld accommodatie staan in geen enkele verhouding tot de gegeven kwaliteit. Met uitzondering dan van het Zuela Guesthouse in Luang Namtha. Een opsteker! De politie, ik heb daar geen goed woord voor over. Dom, dom oliedom tenminste die indruk heb ik van ze gekregen. Als je in een stadje wat moet leven van toerisme, meer is er niet, zo maar zonder enige aanleiding mensen gaat aanhouden en je kan ze niet te woord staan ben je niet goed bezig. Proefde corruptie en dat was niet de eerste keer dat ik dat heb meegemaakt. Kan daar over verhalen.
Als je dan van Laos over de vriendschap brug naar Thailand rijdt en van recht naar links kruist kom je toch wel in een geheel andere wereld. De hotels zijn niet vergelijkbaar beter en de prijs aanzienlijk lager. Allemaal met een mooi zwembad en ligbad. De wegen zijn stukken beter, zou durven zeggen heel erg goed en er zijn genoeg landen in Europa die zouden dromen van zulke mooie wegen. Motorrijders moet het water uit de mond lopen om hier over de wegen door de bergen te rijden. Moeten voor ons zijn gemaakt. Vooral de omgeving van Phetchabun alhoewel ik daar eerder was heeft weer een onuitwisbare diepe indruk op mij gemaakt. Wat een natuur en wat heerlijk om daar te mogen motor toeren. Wel permanent in de spiegels blijven kijken want van auto rijden hebben veel Thais niet echt kaas gegeten. Soms heb ik de indruk dat ze hun rijbewijs in de loterij hebben gekregen. Maar hoe dom ook soms achter het stuur, even later bij het verkeerslicht draaien ze het raampje open en zwaaien je als je beste vriend toe en blijken het super vriendelijke mensen te zijn. Geen enkele vorm van agressie ontmoet tijdens onze 2300 km.
Voor de motor rijders die dit hebben gevolgd zou ik willen zeggen. Jammer dat jullie dit niet durven (of niet mogen) want het geheel heeft op mij (ons?) een onuitwisbare indruk nagelaten, zeker niet in het minst door de partners waar ik mee weg ben geweest. En Vera hou je vast…. Dit smaakt naar meer!
Heb nu in het achterhoofd een ‘special’ naar bijvoorbeeld de Umphang Tilusu waterval in het Westen van Thailand. De grootste waterval van Zuid Oost Azië, een werkelijk monster. Niet eenvoudig om er te geraken maar vele malen de moeite waard. Dat in combinatie met ‘The Loop’, de rondrit door het Noord Westen dus Westelijk van Chiang Mai met daar in de hoogste berg, 2665 mtr en een boottocht op de befaamde Salween grens rivier tussen Thailand en Birma. Mae Sariang – Mae Hong Son – Pai en meer. Zo zie je maar, leeftijd zegt niets. Gezond blijven dat is alles.

under: Reisverhalen

2 Comments

  1. By: Vera on 15 February 2011 at 12:45      

    Goh , Wim wat een complimenten naar “mijn Mannen” maar vergeet jezelf ook niet ….ook chapeau voor jezelf , zonder jou was deze reis ook niet zo geslaagd geweest, hier wil ik je van harte voor bedanken , dat je de boys een overgetelijk avontuur hebt gegeven en wie weet..maar zoals je zelf afsluit gezond blijven en genieten van elke dag weer!!
    Hele vele lieve groetjes van Vera ook voor Apha

  2. By: kai, Tamara en ??? on 14 February 2011 at 10:54      

    Hey motormuizen,

    Fijn te lezen dat alles goed is gegaan. Ik ben eerlijk gezegd wel een beetje jaloers op jullie. Ik had niet gedacht dat het zo’n mooi avontuur zou worden. Mooie routes, schitterende natuur, leuke mensen, lekker eten (en drinken), etc.
    Misschien dat ik de volgende keer ook wel mee ga. Maarja, er is een kleine onderweg he!!
    Ik heb gisteren trouwens ook weer ca. 180 km op de motor gezeten, lekker door de Eiffel :-D.

    Bedankt voor een geweldig reisverslag en schitterende foto’s. We zien ons weer als we naar de motorbeurs gaan.

    Groetjes Kai, Tamara en ???

Leave a response






Your response:

Categories