header image

Vientiane en Nong Kai

Posted by: | 9 February 2011 | 4 Comments |
Woensdag 9 februari en we zitten volgens plan in Thailand – Nong Kai tegen over Vientiane.

De rit van Vang Vien naar Vientiane is ongeveer 155 km maar erg saai tot op zekere hoogte. In vergelijk met de dag daarvoor inderdaad saai. Maar natuurlijk is er weer van alles gebeurt. Twee valpartijen notabene. Nee drie om eerlijk te zijn.
De weg kenmerkt zich door veel bochten en om de 2 a 300 meter is er gewoon een stuk van de weg verdwenen. Te weten dat het de grote hoofdweg 13 is naar China laat je op de kop krabbelen. De stukken die verdwenen zijn worden met rode aarde en stenen opgevuld waar dan een wals overheen moet komen. Juist ‘moet’ komen dus reden we diverse malen glibberend door de steenmassa met rode klei. We komen uiteraard zeer voorzichtig bij een volgend opstakel en daar was net water op gespoten dus niet spek maar ijsbanen glad. We nemen normaal de uiterste rechterzijde maar daar reed al een grader dus moesten we de spiegel glade weg benutten. Twee benen op de grond en voetje voor voetje (had net mijn laarzen gepoetst deze morgen 🙁
De weg kreeg zachtjes omhoog gaande een tonronte dus zijdelinks hellend vlak en daar begon Peter zachtjes te glijden. Kwam zonder het te willen achterste voren te staan en viel heel zachtjes om. Op zich zag het er wel komisch uit tot ik het zelfde punt bereikte en ook mijn achterkant (van de motor bedoel ik) begon te glijden en ik op een knie kwam te zitten met de motor op de rolbeugel. Peter lag naast de motor op z’n zij en was zo rood als een tomaat van de kleddernatte modder. Niks aan de hand maar wel vies allemaal. Maarten, een echte held reed met zijn Off the Road met grove banden alsof hij nooit iets anders had gedaan. Waren net met toch wel een lach zoals we er uitzaken weer op de been toen er een lokale bewoner aan kwam en zoveel aandacht voor ons had dat hij vergat te remmen en een paar meter door de prut schoof. Zijn bagage – denk een super grote zak met wasgoed die tussen de benen stond – lag wat verder op. Ook dat was natuurlijk zonder gevaar maar in ieder geval heeft Laos er nu drie indianen (roodhuiden) bij.
Nog diverse van die punten moeten passeren maar daar konden we zoals ook daarvoor de zijkant van de weg benutten.
Na enige kilometers kamen we bij een tradingspost waar we eerst een emmer met water kregen en daarna pas de cola. Even wat moeten poetsen waar de zakdoeken goed voor waren en  klaar was Kees.
Wij cola drinken en opeens vol in de belangstelling. De dame die eigenaar was van 50 met haar dochter wilde van alles weten. Kwamen nog twee leuke meisjes bij onze tafel maar die spraken alleen maar dialect dus even bellen en toen kwam er een derde meisje van 21 die redelijk goed Engels sprak. Toch de nieuwe generatie. Moest natuurlijk alles van ons weten want drie van die motoren met roodhuiden zie je niet elke dag voorbij komen. Ja Nederland was natuurlijk een droom voor haar en ze wilde zo achterop stappen wat we maar niet hebben gedaan. Zwaaien tot over de brug als afscheid en toen op weg naar Vientiane. Zo’n 30 km voor de hoofdstad begon de honger zijn tol te eisen en aangelegd bij een gezellig maar lokaal restaurant. Mooie muziek ware het niet dat de buren en hun buren ook muziek hadden alleen een andere song dus niet om aan te horen. Op mijn verzoek hebben Peter en Maarten ingestemd met een typisch Thais gerecht, Kou Kapou. Erg lekker. Natuurlijk de nadruk gelegd op NIET SPICY!!!!! Nee dat was goed begrepen. Nou dat was dus kennelijk niet aan den kok overgebracht wat het stikte van de rode stukjes peper. We hebben het weg gekregen en voordeel, we moesten niet meer aftanken want de rest van de rit door Laos was met de vlam in de pijp:-)

Uiteindelijk in Vientiane aangeland, een stad van niks. Peter wilde graag een foto maken van het Liberation monument dus door de stad heen gereden en het uiteindelijk ook gevonden. Maar ook hier, vergane glorie dus daarna op weg naar de grens met de vriendschap brug naar Thailand. De douane afhandeling ging stukken vlotter dan op de eerste dag en na ongeveer een uur waren we weer waar ik thuis hoor, in Thailand. Zitten hier in het Royal Nong Kai Riverside hotel met prachtige kamers en een prachtig maar voor mij veel te koud zwembad. Aan da rand van het zwembad een heerlijk glas koel Thais bier gedronken en gekeken hoe Peter en Maarten kou aan het vatten waren. Heb wel even wat aan watertrappen gedaan maar verder dan met de tenen ben ik niet gekomen. Nu dadelijk om 19.00 uur met de motoren even naar Nong Kai om een fles whisky te kopen en te gaan dineren aan de boorden van de Mekong. En dan hoop ik 22.00 uur te halen al ben ik bang dat ik voor die tijd van alle emoties de pijp aan Maarten (dat is toeval) heb gegeven. Morgen een kleine 300 km langs de Mekong richting Lomsak. We genieten nog steeds van elke dag en motor rijders “jullie weten niet wat jullie missen!”

under: Reisverhalen

4 Comments

  1. By: ton van hout on 10 February 2011 at 21:03      

    Waar zijn de foto’s van de roodhuiden,of is daar ook al de censuur toegeslagen?

  2. By: Vera on 9 February 2011 at 21:29      

    Nou nou,.. wat weer een avontuur , die gezichten van jullie hopelijk kom ik die te zien op foto’s ..jullie indianenlook..Laos goed afgesloten nu nog het laatste stuk in Thailand rijden , en wat een mooie foto’s die we al gezien hebben,dan denk : de wereld is zo mooi je moet het alleen zien!!

  3. By: Angelo on 9 February 2011 at 20:40      

    Zo te zien weer een mooie dag achter de rug met de nodige avonturen. Heel leuk om dat hier allemaal te lezen op enkele duizenden kilometers afstand. Jammer dat het Laos gedeelte voorbij is, maar op basis van de verhalen is het een prachtige ervaring geweest. En ik neem aan dat er nog een mooi stukje Thailand aankomt. Veel plezier nog en drive safely.

  4. By: Leon & Anita on 9 February 2011 at 20:26      

    Zo aan de foto te zien is dit een gewelding mooie plek om uit te rusten en te genieten van het uitzicht. Wij kijken iedere dag uit naar jullie verslag. Wat een avontuur !!

    Groetjes, L&A.

Leave a response






Your response:

Categories